امروز داشتم دفترهای قدیمی را وارسی میکردم به یک غزل برخورد نمودم که در جای دیگری آن را ثبت نکرده ام لذا این غزل غایب را به مناسبت ایام ولادت آقا امام زمان(عج)تقدیم می کنم.

از آسمان مرو ای چشم ماه دنبالت

که آه میکشم از پشت آه دنبالت

تو مثل عشق نظر کرده خدا هستی

تویی و این همه چشم سیاه دنبالت

ندیده ایم کسی را که در رکاب تو نیست

درخت شانه به شانه٬ گیاه دنبالت

تو گردبادی وچشم تو کهرباست مگر

که سر دوانده مرا مثل کاه دنبالت

بیا ومرهمی از نور بر دلم بگذار

شبانه آمده ام تا پگاه دنبالت

دوباره سم به زمین کوفت اسب رهوارت

تو کوچ می کنی ویک سپاه دنبالت

تو از کدام طرف می روی سوار غریب

که مثل سایه بیفتیم راه دنبالت