بجز غم تو ندیدم بلا به این خوبی

کسی شکست نداده مرا به این خوبی

دل تو جلگه عشق است سبزوحاصلخیز

مدیترانه ندارد هوا به این خوبی

غنیمت است همین لحظه های طوفانی

همیشه نیست شب وروزما به این خوبی

کسی بجز تو در این تنگنای تنهایی

رها نکرد دلم را رها به این خوبی !

طنین آه من وخنده تودر هم ریخت

ندیده است کسی همصدا به این خوبی !

همیشه بر لب من جز سپاس حرفی نیست

که آفریده تورا آن خدا به این خوبی...

   تقدیم به آخرین موعود

 این جمعه هم گذشت ونیامد نگار ما

تا مرهمی شود به دل داغدار ما

این گونه در مسیر سحر پر نمی زدیم

 صبحی اگر نداشت شب انتظار ما

فصل شکوفه های تو کی می رسد زراه

آه ای امام آینه ها.....ای بهار ما

مائیم وطعنه،زخم زبان،نیش خنده ها

این گوشه ای است از ستم روزگار ما

کی در غبار گام توگم می شود زمین ؟

کی می شوی قرار دل بی قرار ما؟

در جمکران جاذبه ات خیمه می زنیم

شاید شبی چو ماه بتابی کنار ما...

فرش کرده ام دل را زیر پای آدمها

دل شکسته می گردم لابلای آدمها

حاصل سکوت من قیل وقال وحشت بود

سالهاست می ترسم از صدای آدمها

خش خش عبور است این روی برگهای من

مانده روی احساسم جای پای آدمها

در نگاه حیرانم صف کشیده اند امروز

تیغهای عریان در دستهای آدمها

بعد از این اگر باشد فرصت پریدن ها

پر نمی زنم هرگز در هوای آدمها

یک کبوتر زخمی زیر پایتان له شد

آی باشما هستم ! آی...آی آدمها

قرار بود که اینجا بهار باشد ونیست

زمانه با دل ما سازگار باشد ونیست

قرار بود اگر آسمان فرو ریزد

قرار دیدنمان برقرار باشد ونیست

قرار بود که دل-این دل کویری-من

درخت اگر نشود شاخسار باشد ونیست

قرار بود جنون رسم شهرمان بشود

نگاه پنجره دیوانه وار باشد ونیست

چقدر شاعر خلوت گزیده بسیار است

قرار بود یکی اهل کار باشد ونیست !

هنوز بر سر من سایه زمستان است

قرار بود که اینجا بهار باشد و نیست.

من ماندم ویک لشکر٬ سرباز پدراصغر

از چشم عطش نو ش ات لبریز غم ودردم

آتش زده اشک تو ٬بر جان وجگر اصغر

می نالی ومیدانم ٬ دشمن نزند پلکی

هرچند غمت دارد ٬در سنگ اثر اصغر

قنداقه خونین و٬ لبهای شکر خندت

اینگونه به جان من ٬ مگذار شرر اصغر

تا حرمله آتش زد٬ گلبرگ گلویت را

خاکستر جانم شد ٬افروخته تر اصغر

خون توبه بالا رفت ٬از دامن دست من

خون خواه تو می آید٬فردا زسفر اصغر

                                                            التماس دعا

افتاده در شراره داغ گناه دل

بیچاره دل فلک زده دل روسیاه دل

چون گردباد دور خودش چرخ می خورد

زل می زند به سوختن سال وماه دل

خانه خراب معصیتم ای دریغ ودرد

بی آشیانه تر زمن بی پناه دل

گرداب مرگ می کشدش در میان خویش

عمری نشسته بر لبه پرتگاه دل

کی می شود که مرهم زخم خودت شوی

پادر رکاب بسپری وسر به راه دل

تاکی برای خامی تو ناله سر کنم

افسوس دل دریغ دل وآه.....آه دل

بشکن! بسوز! ضجه بزن خاک راه شو

تا شعله شعله گم نشوی در گناه دل....!

دست مرا بگیر که طوفان گرفته است

با من بمان که غربت من جان گرفته است

شالی برای سوز پریشانی ام بباف

این فصل سبز رنگ زمستان  گرفته است

آواره نگاه تو مانده است سالها

این دل که راه کوه وبیابان گرفته است

یک عمر زیر سقف نگاه تو بوده ایم

امشب خبر رسید که باران گرفته است

باورمکن اگرچه ببینی به چشم خویش

دل -دوره گرد چشم تو- سامان گرفته است

این آسمان که تکیه به لبخند داده است

از ما ستاره های فراوان گرفته است

جاریست خون رگ رگ من در رگ غزل

این بودن من است که پایان گرفته است.

مرگ به عنوان یک واقعیت در زندگی تمام انسانها جاری است اما در زندگی یک شاعر علاوه بر واقعیتی عینی مفهوم دیگری نیز دارد وما که از دور دستی بر این آتش داریم تاحدودی آن را درک می کنیم مرگ برای شاعر یک شعر تازه است که به  عنوان آخرین سروده خویش به جامعه تقدیم می کند وهرچه این شعر زیباتر وعمیق تر باشد به جاودانگی شاعر کمک بیشتری می کند قیصربه عنوان شاعری که با شعر زندگی کرد مرگ نیز مفهومی از همین دست داشت من فقط یک بار آن هم چند سال پیش که به تازگی در اثر تصادف با اتومبیل در بیمارستانی در تهران بستری شده بودبه اتفاق علی هوشمند وچند نفر دیگر از شاعران بوشهری ملاقات کردم سهیل محمودی ٬دوست دیرینه قیصر٬ نیز حضور داشت حرفهای زیادی بین جمع ما  وآن پیکر بیمار  رد وبدل نشد ولی آن دیدار همه ما را به شعر نزدیکتر کرد واین واقیتی بود که در جان قیصر غلیان می کرد. شعر در نگاهش ودر حرکاتش متجلی بود و این حس را در کمتر شاعری دیده بودم .در پایان یکی از دوست داشتنی ترین شعرهایش را با هم مرور می کنیم امیدوارم غم این فراق بر خانواده ودوستانش آسان گردد وروحش در اعلا علیین مسکن گزیند ......انشالله

حرفهای ما هنوز نا تمام

تا نگاه می کنی

وقت رفتن است

باز هم همان حکایت همیشگی!

پیش از آن که با خبر شوی

لحظه عزیمت تو ناگزیر می شود

آی......

ای دریغ وحسرت همیشگی

ناگهان

چقدر زود دیر می شود!

وقتی خبر مرگ محمد خلیل جمالی(مذنب)را شنیدم خیلی دلم گرفت این پیرمرد خوش رو وخندان بیشترین سهم را در آشنایی من با دنیای شعر داشت در جلسات پنجشنبه های دهه ۶۰ باغ دلگشا در شیراز زودتر از همه می آمد چای در ست میکرد صندلی هارا مرتب میکرد حیاط را آب پاشی میکرد تا وقتی شاعران می رسند با یک فضای دل انگیز روبرو شوند

آخرین بار اورا۲سال پیش در یک شب شعر در حافظیه دیده فکر کردم مرا فراموش کرده چون چند سال بود که اورا ندیده بودم ولی اوبه سراغم آمد ومرا در آغوش گرفت وبوسید وباهمان لبخند همیشگی ولهجه غلیظ شیرازی گفت :کجایی بی وفا... دیگر ندیدمش تاوقتی خبر مرگش را شنیدم خدایش در بالا ترین درجات بهشت قرار دهد  انشالله

امروز داشتم دفترهای قدیمی را وارسی میکردم به یک غزل برخورد نمودم که در جای دیگری آن را ثبت نکرده ام لذا این غزل غایب را به مناسبت ایام ولادت آقا امام زمان(عج)تقدیم می کنم.

از آسمان مرو ای چشم ماه دنبالت

که آه میکشم از پشت آه دنبالت

تو مثل عشق نظر کرده خدا هستی

تویی و این همه چشم سیاه دنبالت

ندیده ایم کسی را که در رکاب تو نیست

درخت شانه به شانه٬ گیاه دنبالت

تو گردبادی وچشم تو کهرباست مگر

که سر دوانده مرا مثل کاه دنبالت

بیا ومرهمی از نور بر دلم بگذار

شبانه آمده ام تا پگاه دنبالت

دوباره سم به زمین کوفت اسب رهوارت

تو کوچ می کنی ویک سپاه دنبالت

تو از کدام طرف می روی سوار غریب

که مثل سایه بیفتیم راه دنبالت